უეცარი ლექსი (ანუ რომ არ უნდა ეცე…)

-რატომ მეკითხები?
-მე?
-ისევ მეკითხები?
-რას გეკითხები?
-აი ისევ მეკითხები.
-რა სისულელეებს ამბობ?
-ამდენი კითხვები საიდან მოგდის თავში?
-რა კითხვა?
-აი ახლაც, ისევ მეკითხები.
-თუ გეკითხები, რატომ არ მპასუხობ?
-იმიტომ, რომ პირველმა მე გკითხე, შენ კი სულ კითხვებს სვამ პასუხადაც.

-კითხები გამოგელია?
-წერტილის დასმის დრო მოვიდა, შენ ხომ სულ მსაყვედურობდი კითხვებს სვამო…
-ყოველთვის ამის მეშინოდა, შენ ვერ მივხვდი, რომ მე კითხვების დასმას კი არა, იმას გსაყვედურობდი, რომ ჩემს კითხვებს კითხვებით პასუხობდი….
-მაშინ ახლა მისაყვედორე, რომ აღარ გეკითხები. მე ხომ იმიტომ გპასუხობდი კითხვებით, რომ ყოველთვის გქონოდა ჩემთვის პასუხი გასაცემი.
-დაველოდები შენს პირველ კითხვას, მეც რომ კითხვთ გიპასუხო…