ა ტმის ყვავილებს ათოვს,

ტ ბის ნაპირს გარშემო ვუვლით,

ა ლბათ მზე მასაც ათბობს.

ლ ამის ჩავეშვა წყალში,

ი სევ დასვლედეს თმები.

ა ტმის ყვავილებს ვნატრობ.

.

-კითხები გამოგელია?
-წერტილის დასმის დრო მოვიდა, შენ ხომ სულ მსაყვედურობდი კითხვებს სვამო…
-ყოველთვის ამის მეშინოდა, შენ ვერ მივხვდი, რომ მე კითხვების დასმას კი არა, იმას გსაყვედურობდი, რომ ჩემს კითხვებს კითხვებით პასუხობდი….
-მაშინ ახლა მისაყვედორე, რომ აღარ გეკითხები. მე ხომ იმიტომ გპასუხობდი კითხვებით, რომ ყოველთვის გქონოდა ჩემთვის პასუხი გასაცემი.
-დაველოდები შენს პირველ კითხვას, მეც რომ კითხვთ გიპასუხო…

-რა მაგარი სახლი გქონია, ალბათ შენი მეგობრები სულ აქ არიან.

-არა, მათთვის ის ასეთი არ არის ხოლმე, მხოლოდ დღეს.

-მხოლოდ დღეს? რატომ?

-შენ გიყვარს მუსიკა-დისკები; შენ გიყვარს თატრი-ნიღბები; შენ გიყვარს ფოტოხელოვნება-განათება; შეპირებული “LED ZEPPELIN”; მხატვრობა და ლიტერატურა-ჩანახატებიან-წარწერიანი ფურცლები; მე, ამას…ეს გულის ფორმის რაღაც დავუმატე ამ ყველაფერს და რავი, ეგეც შენია…

-ამმმ და თუ ეს ამდენი რამე ჩემია, მე რომ არაფერი მაქვს შენთვის….თუმცა, როგორ არა….დახუჭე თვალები…

მას ალბათ ამ დროს, მხოლოდ მუსიკას შერწყმული ნაბიჯების ხმა ესმოდა, რომელიც უახლოვდებოდა…გახშირებული სუნთქვა და გულისცემა, აჩქარებული პულსი. მე ყელიდან ტყავის თოკი მოვიხსენი და მას ხელში მეორე მედიატორი ჩავუდე, თან ვთხოვე მუდამ თან ჰქონოდა. თვალები გაახილა და გაკვირვებულმა შემომხედა, თან არ იმჩნევდა……

-სულელო, გეგონა არ გაკოცებდი?!

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

_ჰო, ლუდი და პიცა მაგრად მოგიფიქრებია…: ))

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ჩემს სახლამდე ფეხით მივედით….დრო? დრო რა იყო არც მახსოვდა………………ის ალბათ უკანაც ფეხით დაბრუნდა……….სიცივე? არ გვიგრძვნია, ჩვენ ხომ გვთბილოდა ( :

1838 წელი. 22 დეკემბერი
არ ვიცი უეცრად რატომ მომინდა წერა. უკვე 12ის ნახევარია, მალე ჩემი ცხოვრების ყველაზე უბედური დღე დადგება. მე ის მოვკალი და ვწერ, მინდა მოვინანიო. არა არ შემიძლია ამ ტვრითის ტარება. როდემდე, უნდა ვიყო გარიყული. არც ვიცი მამა ცოცხალია თუ ისიც….მინდა მოვინანიო, მინდა რამე ისეთი გავაკეთო, რის შემდეგაც მეტყვიან: “გაპატიე!” ალბათ ამ სურვილს კუბოში ჩავიტან. ვერსადროს მოვისმენ, სანატრელ სიტყას. ჩემი და ალბათ 20 წელია არ მინახავს, ის ახლა ჩემს სახელს წყევლის, სახელს რომელიც 23 წლის წინ თვითონ შეურჩია, დედამისის მკვლელს.
ილუ, დაო, შენ ამას არასდროს წაიკითხავ, მაგრამ მინდა იცოდე, რომ მე მიყვარხარ ისევ ისე, როგორც მაშინ, როცა პირველად დაგვაშორეს ერთმანეთს. არასდროს დამავიწყდება როგორ მივლიდი, არასდროს დამავიწყდება შენი სიმღერები, რომლებსაც ძილის წინ მიმღეროდი. შენ უსამრთლოდ შეგაძულეს ჩემი თავი.
შესაძლოა არც, კი. მე ღირსი არ ვარ შენი სიყვარულის და არც შენი პატიების.

23 დეკემბერი.
12 გახდა. ძველმა საათის ზარმა ხმადაბლა დაიწყო რეკვა, თითქოს ისიც ხვდებოდა, რომ არავის უხაროდა ამ დღის დადგომა. ლონდონის ერთ-ერთ ვიწრო ქუჩაზე, ქალი პატარა ჩემოდნით მიაბიჯებდა, სწრაფი და პატარა ნაბიჯებით. ციოდა, თოვლი გზიდან არ გადაეყარათ და ძნელად გაარჩევდი, მანაქანის სავალი გზა სად მთავრდებოდა. ქუჩის მიყუჟულ კუტხეში 3-საერთულიანი აგურის სახლი ატუზულიყო. ოთხიოდე კიბის ავლის შემდეგ პირველ სართულამდე აზიდული კარი, მრისხანებით დასცქეროდა მასთან სტუმრად მისულთ. ახალგაზრდა ქალმა მორიდებით დააკაკუნა, ნაზი ქათქათა ხელით. ეტყობოდა სახლის პატრონი არავის ელოდა და პირევლასვე დაკაკუნებაზე არავინ გამოხმაურებია სტუმარს. პატრონს ალბათ არც გაუგონია კაკუნი ან თუ გაიგონა ყურს არ დაუჯერებდა იფიქრებდა მომეჩვენაო. ქალმა ხელის იმავე, ნაზი მოძრაობა გაიმეორა. ამჯერად კი სიჩუმე კარისკენ მომავალი ადამიანის ნაბიჯების ხმამ დაარღვია. თანდათან სუნთქვის ხმაც გარკვევით ისმოდა და უეცრად ბოხი მაგრამ საამური ხმით გაისმა:”ვინ არის?”
-პიტერ?
-ვინ ბრძანდებით? თქვენი ხმა ძალინ მეცნობა, ჩემი სახელი საიდან იცით?-უამრავი კითხვა დააყარეს, მოულოდნელ სტუმარს.
-იცი, მე ვიფიქრე…
უეცრად კარმა ჭრიალი დაიწყო და ბნელ ქუჩაში სახლიდან წყვდიადმა გამოიჭყიტა.
-იცი, მე არ ვაპირებდი…
-ი..ლ..უ?
-….გამარჯობა.
კარი ბოლომდე გაიღო. ყმაწვილის სახეც უკეთ ჩანდა ლამპიონის მკრთალ შუქზე. სახეზე დიდი სიხარული და განცვიფრება ერთად აღბეჭდოდა ბიჭს. არ იცოდა რა გაეკეთებინა…მაგრად მოხვეოდა სანატრელ, დიდი ხნის უნახავ დას, თუ მოთმინება მოეკრიბა და დალოდებოდა რას ეტყოდა სახე, რომელსაც ეგონა ვეღასდროს იხილავდა… to be continued… ( :

1815 წელი. 23 დეკემბერი.
ცივი, სუსხიანი დილა გათენდა. ხის ქოხში ყინვა ადვილად აღწევდა და მობინადრეებთან ერთად სახლიც ცახცახებდა. აგურის ბუხართან ვიღაცას ლოგინი დაეგო და საბნის ქვეშ, ცეცხლის მკრთალ შუქზე პატარა თავი ოქროსფრად ბრჭყვინავდა. თავის პატრონი ერთიანად კანკალებდა და დრო გამოშვებით სლუკუნებდა.
იმავე ოთახში, ძველ ხის მაგიდასთან ორსული ქალი იდგა და კომბოსტოს ფოთლებს აქუცმაცებდა, სადილისთვის ამზადებდა. ქალს გრძელი, კუპრივით შავი და ზამბარასავით დახვეული თმები, მარმარილოს მკერდზე დასთამაშებდა. ძველი და ოდნავ შელახული, უხეში ტილოს კაბა კი მუხლებს უკაწრავდა. რძისფერ სახეზე კი ღაწვები და ტუჩები მარწყვისფრად უღაჟღაჟებდა, ეტყობოდა ბუხარში ცეცხლის დასნთობად ბევრი ეწვალა და გრძელი, ნატიფი თითებიც გამურვოდა ნაკვერჩხლის ქექვისგან. დრო და დრო ქალი ამოიოხრებდა და თან მთელი 29 წლის დარდსა და ტკივილს ამოაყოლებდა ხოლმე, მაგრამ იმდენი ძალა არ შესწევდა ამ ოხრისთვის საბოლოოდ ამოეყოლებინა და მოეშორებინა ის განცდები, რომელიც ხანგრძლივი ტანჯვის შედეგად დაუგროვდა.
სახლის ფანჯარაში, ახალგაზრდა მხნე კაცი მოჩანდა, ტანთ რუხი შარვალი და ზედატანი ეცვა, რომლებიც მუშაობაში გაყვითლებოდა და დაფლეთოდა. ის ისედაც დაპობილ შეშას ცულს ურტყავდა და ბრაზი მოსდიოდა, რადგან მეტად აღარ იპობოდა. მამაკაცს, ბუხართან მიძინებული ბავშვივით ოქროსფერი თმა უნდა ჰქონოდა, მაგრამ გამუდმებით კვამლში და მურში მუშაობისგან გამუქებოდა და გაუხეშებოდა. თვალები მოღრუბლული ცასავით ნაცრისფერი და ღრმა ჰქონდა. მუდამ შეჭმუხნული წარბები და არაფრის მთქმელი პირსახე, მეტყველ თვალებს ოსტატურად მალავდა. ახლაგაზრდა, სიცოცხლის მოყვარული, ოხუნჯი და მუდამ მხიარული ყმაწვილი, უთქმელ, პირქუშ და სასტიკ კაცად ქცეულიყო. ცხოვრებამ დაღი დაასვა მის სახეს და ხასიათს.

სახლი ერთ, ყველასგან მიტოვებულ, უკაცრიელ მინდორზე იდგა. რამდენიმე იარდში ტყის პირი იყო, იქვე ახლოს კი ნაკადულიც ჩამოდიოდა. იქ ყოფნას არაფერი სჯობდა. ზაფხულობით სიგრილე და სასამოვნო ნიავი მოგტაცებდა ფიქრს, გამუდმებით ჩიტების საამო ჟღურტული გაისემოდა, პეპლებიც წყვილ-წყვილად ეალერსბიან ერთმანეთს და ჭრელ ყავილებს. ზამთრობით კი თვალწარმტაცი ხედები, დათოვლილი მთები და თეთრად გადაპენტილი მდელოები, შემოგიჩენდა მოუსვნრობას და გაგიტაცებდა
სახლი სრულიად ხის იყო, მხოლოდ ბუხარი ჰქონდა აგურის, აგურისავე საკვამურით, რომლიდანაც, თავის დროზე, გამუდმებით ბაცი ნაცრისფერი კვამლი ამოდიოდა ხოლმე. სახლი ნიავის შეხებაზეც ჭრიალებდა, მაგრამ საამურად, თითქოს გესაუბრებაო, ფიქრს, დარდს ან სიხარულს გიზიარებსო. იფიქრებდი ეს სახლი ზოგიერთ ადამიანზე მეტად ცოცხალიც კიაო. წვიმის დროს კი, აივანზე, ჰამაკში წოლაზე უკეთესს ვერას ინატრებდი. საოცარი სურნელით ივსებოდა გარემო, და თითქოს მთელი სამყაროც. საყვარელ წიგნთან ან მელოდიასთან ერთად, სიამოვნებით ჩაიძირებოდი ამ სურნელში.
სახლის ეზოში რამდენიმე ხეხილის ხე და ერთი დიდი მუხა იდგა. მის ჩრდილში განცხრომით ჯდომა და ათას რამეზე ფიქრი ან ოჯახთან ერთად მცირე პიკნიკი შეუდარებელი იქნებოდა ყველასათვის. სხვა ხეები კი მსხმოიარე და ყოველთვის ტკბილი ნაყოფის მომცემი იყო. იქ მცხოვრებთ, ტკბილი ვაშლი, ანტონოვკა ან წითელლოყება ატამი არასდროს მოაკლდებოდა.
ბუნება არაფერს დაიშურებდა იქ მცხოვრებთთათვის, მათ შორის არც მოწმენდილ ცაზე, მოუსვენარი ვარსკვლავებით მოჭედილ ცას და არც საღამოს გრილ ნიავს, რომელსაც გამუდმებით მოჰყვებოდა სხვა და სხვა ყვავილის და ცივი ნაკადულის სურნელი. რაც ლამაზ, ფერად სიზმრების ქვეყანაში გაგაცილებდა.
დილით კი ნარინჯისფერი მზე, ნაზად გეამბორებოდა და ცელქი სხივები გამოგაფხილებდა. არც სითბოს მოგაკლებდა და არც სინათლეს. ყველაფერი ყვითელ და ფორთოხლისფერში აელვარდებოდა და სახეზე ძალაუნებურად ღიმილი აგითამაშდებოდა.

მაშინ კი ციოდა და ყინვა ძვალ-რბილში ატანდა. მზესაც დავიწყებოდა იმ მიდამოების გამოფხიზლება და გათბობა, განათება. სიოს მაგივრად კი ქარს დაედო ბუდე და დიდხანს არ აპირებდა გადაბარგებას.
3 წლის ილუს, ვერ ვიტყვით, რომ ტკბილად, მაგრამ ეძინა და ალბათ ვერც სიზმრებს ხედავდა, რადგან დრო და დრო სიცივისგან შეწუხებული თვალებს გაახელდა და მის თეთრ ნაზ ღაწვებზე, მორცხვი კურცხალი ჩამოუგორდებოდა ხოლმე. მისი სლუკუნით შეშფოთებული დედა გულისტკვილით გაიხედავდა მისკენ და როცა შვილის აცრემლების მიზეზის უცვლელობას შეატყობდა, თავის საქმეს განაგრძობდა.
ცოტა ხანში კარი გაიღო და ქარს ფიფქები და გამყინავი, ჩუმი ხმაური შემჰოყვა. კაცმა “შეშა” შემოტანა და ბუხართან დააწყო. ეტყოპოდა, არ აპრებდა ისინი ცეცხლში შეეკეთებინა სანამ ბოლო ნაკვერჩხალი არ დაიწყებდა ბჟუტვას.
კაცმა უხეში ხელით ბავშვს თმა გადაუწია და შუბლზე აკოცა, ისე თითქოს ტუჩები არც შეუხია. მერე ცოლთან მივიდა, მუცელზე მიეფერა ისე, თითქოს ჩვილს ეფერებოდა და იქვე მაგიდასთან მდგარ, სამფეხა სკამზე ნელა ჩამოჯდა. ხმა არცერთს ამოუღია, კარგა ხანს უყურეს ერთმანეთს გარინდულებმა, თითქოს ერთმაც იცოდა რას ეკითხებოდა და მეორემაც რას პასუხობდა…თითქოს სათქმელი გამოლეოდათ და ტუჩებს ფუნქცია თვალებისთვის გადაებარებინათ…თვალების საუბარი ქალის ამოოხვრამ დაარღვია, რომელსაც კვლავ ამოჰყვა დაგროვილი ტკვილი, სევდა და დაღლილობა. კაცმა, საჩვენებელი თითი ქალს საფეთქლზე მიადო, შემდეგ ღაწვზე ჩამოუცურა, ცერა თითით მთრთოლვარე ტუჩებზე მიეფერა და ბოხი, მაგრამ საამური ხმით, ბევრჯერ ნათქვამი და გაგონილი სიტყვები უთხრა, ჩაიჩურჩულა: “ყველაფერი მოგვარდება” ამ ორ სიტყვაში დიდი ხნის გადაწურული იმედი ძლივსღა იგრძნობოდა, მაგრამ სრულებით არ გამქრალიყო.
ის დღეც ისევე დაღამდა, როგორც დანარჩენი დღეები 3 წლის განმავლობაში. უხმოდ, ცივად და დიდი სიყვარულით. მოლოდინში, რომ ერთ დღესაც მოხდება სასწაული, რომლისაც უკვე აღარავის სჯეროდა, 3 წლის ილუსაც კი.

to be continued